Levensverhalen

Omdat langere interviews altijd haar voorkeur hebben gehad, besloot Trudy Kunz zich toe te leggen op het maken van levensverhalen.

 

levensverhalen, denkend aan christa
Denkend aan Christa

Mei 2012. Uitgave in eigen beheer.


Lees hier een fragment uit Denkend aan Christa

Een zoon blikt terug

Pim (66): "Mijn moeder had een beter leven verdiend"

“Mijn amandelen werden geknipt toen ik drie was. Na de operatie werd ik blijkbaar nog een tijdje in quarantaine gehouden want ik lag op een kamer met een deur met een glazen ruitje er in. Vanachter dat ruitje zag ik mijn moeder. Ik kon niet begrijpen dat ze niet naar me toe kwam. En mijn moeder kon mij op dat moment ook niet vertellen waarom ze niet bij me kon komen. Achteraf gezien lijkt het beeld van die deur vooruit te wijzen naar die andere, te lang gesloten deur waarachter het geheim van mijn afkomst verborgen lag.”

Taboe

“Tot mijn zevende jaar verbleef ik door de week in een kindertehuis en zag ik mijn moeder alleen in de weekends. Na mijn zevende woonde ik weer thuis maar ook toen had zij als hardwerkende vrouw weinig tijd voor me. Er was ook geen vader die als rolmodel kon dienen. Op latere leeftijd, toen zij op zichzelf werd teruggeworpen, gaf ze me het beklemmende gevoel niet alleen te kunnen zijn. Zij kon mij niet los laten en ging gebukt onder een onuitgesproken schuldgevoel over ’het geheim’ – het geheim, waarvan ik altijd gevoeld en geweten had dat het er was en dat ik zoveel jaren met me meegedragen had. Vragen van mijn kant werden ontweken en het was een stilzwijgend taboe om er over door te vragen. Anderzijds suggereerden haar opmerkingen soms dat er iets met mijn afkomst was dat ik niet wist. Via mijn toenmalige vrouw Jacqueline hoorde ik pas op mijn 27e jaar – op de terugweg van een bezoek aan vrienden – in grote lijnen het werkelijke verhaal. Naar de details ervan ben ik pas heel veel later op zoek gegaan. Via Mimi, een vriendin van mijn moeder, ben ik iets over mijn biologische vader te weten gekomen. Hij groeide op in een pleeggezin en hoorde op zijn 17e jaar dat hij een onecht kind was. Mimi vertelt in dit document hoe hij daarna van huis wegliep en zich bij het Vreemdelingenlegioen meldde.
Ook hij heeft, net als mijn wettige vader, in de oorlogsjaren de verkeerde keuze gemaakt. Enkele jaren na de oorlog overleed hij aan tbc. Ik heb welgeteld één herinnering aan hem: samen met hem en mijn moeder zit ik aan een tafeltje en eet een ijsje met een papieren parasolletje erin. Voor zover ik weet was hij geen aardige man. Ik kan mij wel een voorstelling maken van hoe zijn leven is verlopen.

Op je 17e van huis weglopen, er alleen voorstaan en vervolgens de kameraadschap ervaren van het Vreemdelingenlegioen. De behoefte aan kameraadschap zal voor hem existentieel zijn geweest en vermoedelijk bepalend voor zijn keuze tijdens de oorlogsjaren. Dat verandert overigens niets aan het feit dat fout fout is.

Pas veel later in mijn leven heb ik ruimte kunnen vinden om ons beider leven, dat van mijn moeder en mij, in ruimer perspectief te zien. Je bevrijden uit een cocon die om je heen geweven is, is in mijn geval een lange weg geweest. Begrip en mededogen hebben daarna de plaats kunnen innemen van gevangen zijn in een niet gekozen verleden. Hoe rechtvaardig zou het niet zijn geweest als mijn moeder de troost van haar zoon had kunnen ontvangen. De werkelijkheid was anders. Nadat zij via Jacqueline opening van zaken had gegeven over mijn afkomst en de last die zij met zich meedroeg uit de oorlogsjaren, heb ik het daar met mijn moeder nooit over gehad. Wat voor haar een bevrijding had kunnen zijn, werd een extra last door mijn zwijgen. Er knapt echter iets in je als iets, dat zo wezenlijk jezelf aangaat, al die tijd voor je verborgen is gehouden. De moeizame relatie, zoals die tussen ons toch al gegroeid was, werd nog moeizamer. De eigen pijn maakt het blijkbaar onmogelijk die van de ander toe te laten. Vijf jaar later overleed mijn moeder onverwacht. In die vijf jaar, en ook daarvoor, heeft Jacqueline veel voor haar betekend. Dat biedt mij nog altijd troost.”

 


 

Laat uw levensverhaal schrijven!

U kunt zich voor het laten optekenen van een levensverhaal (dat van uzelf of van iemand die u, bijvoorbeeld ter gelegenheid van een pensionering, jubileum etc. wilt verrassen) via de pagina ‘contact’ met Trudy Kunz in verbinding stellen.